skip to Main Content

Als anderen problemen of moeilijkheden hadden wilde ik ze oplossen.

Het leek wel alsof ik al die mensen aantrok. Voor ik het wist hadden ze hun hele levensverhaal bij me neer gelegd. Dit kon overal gebeuren, op straat, in de winkel, op een verjaardagsvisite, op het werk en zo kan ik nog wel even doorgaan. En weet je, ik wilde er vooral zijn voor die ander. Als anderen problemen of moeilijkheden hadden wilde ik ze oplossen. Ik vond het zo moeilijk om andere mensen pijn te zien hebben. Ik kon het gewoon niet aanzien. Uiteindelijk deed ik het dus ook niet voor de ander maar voor mezelf. Ik moest het oplossen zodat het voor mij dragelijker zou worden. Nu weet ik dat dat een onmogelijke opgave is. Iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheden voor zijn eigen pijn in het leven. Ik ook. 

Maar goed, dit alles koste mij vooral veel tijd en energie. Zelf liep ik dan ook vaak achter de feiten aan. Stelde mijn man en kinderen soms teleur, omdat ik weer eens te laat was. Als ze me daar over aanspraken dan voelde ik me gelijk aangevallen. Ik kon ook nooit iets goed doen!! 

Daar kwam nog bij dat ik geen nee kon zeggen. Als niemand zijn vinger op stak was ik degene die uiteindelijk ja zei, iemand moest het toch gaan doen! En ja voor ik het wist zat ik in het bestuur van de buurtvereniging, OR, luizenmoeder, ouderraad, commissies , o ja en de collecte kon er ook nog wel bij. Als ik daar nu op terug kijk vraag ik me nog vaak af hoe ik het allemaal heb kunnen volhouden.

Ik plofte vaak doodmoe en al klagend op de bank, ik had al mijn energie aan anderen gegeven. Ik was er zo druk mee dat ik geen tijd en energie over hielt om ook nog met mezelf bezig te zijn. Een mooie sabotage. 

Er ontstond een disbalans tussen geven en ontvangen. Ik werd ontevreden en energieloos omdat ik onbewust iets terug verwachtte. Maar hoe hard ik ook mijn best deed, hoe hard ik ook werkte ik kreeg het niet. Het frustreerde me, waarom was ik altijd degene die alles op zich nam. Waarom vroeg een ander nooit eens een keer hoe het met mij ging? Die frustratie en onvrede reageerde ik dan vaak af op mijn man en dan was een reep chocola ook wel erg lekker!! Het vulde de leegte op die ik voelde van binnen. 

Wat ik nodig had was erkenning en waardering van mezelf. Dat ik goed genoeg was. Ik was het buiten mezelf gaan zoeken. Die ander moest mij die erkenning en waardering geven. Door maar heel erg mijn best te doen, hard te werken en er voor de ander te zijn hoopte ik dat te kunnen ontvangen. Telkens was er teleurstelling als ik het niet kreeg. 
Nu heb ik geleerd dat ik degene ben die die zelfwaardering en erkenning kan geven. Dat kon en mocht ik van niemand verwachten, daar was ik zeg verantwoordelijk voor. Niemand kon mij dat geven behalve ik zelf. 

Voor veel mensen is het heel lastig om te ontvangen. Dat zegt vaak iets over je eigenwaarde. Al zeggen mensen honderd keer dat je iets goed hebt gedaan, als je het niet kunt ontvangen kun je dat interpreteren alsof je nooit iets krijgt. Misschien krijg je het wel, maar zie je simpelweg niet dat het wordt aangeboden, omdat je je ogen daarvoor sluit. 
Het klinkt misschien een beetje raar, maar je kunt alleen datgene waarderen wat je in jezelf ook herkent. Als iemand zegt: “Ik vind jou zo wijs ”, dat kun je alleen maar opmerken als er iets in jou zit dat er ook zo over denkt. Een mooie manier om te gaan oefenen met geven en ontvangen, is door te beginnen met complimenten en waardering.

Hoe ga jij om met een compliment, kun jij deze ontvangen of wimpel je het af? 
Ik ben benieuwd hoe jij dat doet? 

Back To Top