skip to Main Content

Ik was 112 kilo. Ik kon niet naar mezelf kijken in de spiegel.

Huisje boompje beestje. Nu kan ik er van genieten dat was jaren geleden wel anders.
Ik had eigenlijk alles wat ik me kon wensen, maar ik was niet slank en dat was mijn grootste wens.
Ik was 112 kilo. Ik kon niet naar mezelf kijken in de spiegel. Ik vond eigenlijk niets mooi aan mezelf. Ik stond uren in de badkamer om er nog maar een beetje iets van je maken. Haar, make-up en kleding waren voor mijn erg belangrijk. Ik kon heel lang twijfelen over wat ik ‘s morgens aan zou trekken. Het bed lag dan bezaaid met kleding. En als ik dan eindelijk de keuze had gemaakt, kon dat weer helemaal omslaan als ik mezelf dan weer ergens in de spiegel of etalage had gezien. Eenmaal thuis rende ik gelijk naar boven om weer iets anders aan te trekken. Pffffff moe werd ik er van en het koste me zoveel tijd!

Mijn lichaam en mijn oordeel daarop had ook invloed op mijn relatie. Mijn man vond me mooi, maar ik kon het niet geloven dat iemand mij mooi kon vinden. Ik vond het moeilijk om mezelf aan hem te geven. Intimiteit was lastig voor mij, lamp uit en de dekens hoog op getrokken. Hoe kun je nou van dit lijf houden?

Het voornemen om af te vallen zat ook dagelijks in mijn hoofd.

Elke avond zei ik tegen mezelf: “Morgen ga ik echt beginnen mijn eetpatroon aan te passen”. De volgende dag was ik mijn goede voornemens alweer vergeten en zat ik alweer uitgebreid te ontbijten met twee witte boterhammen besmeerd met een dikke laag chocopasta! En zo was het dus altijd morgen en veranderde er dus helemaal niks. Ik kwam geen stap meer vooruit.

Ik vond mezelf zielig. Langzaam begon ik eten te gebruiken om mijn pijn te verdoven waardoor ik steeds zwaarder werd. Voor mijn gevoel zag niemand mij nog staan. Ik wilde wel van alles, maar ik durfde niet te gaan staan voor wie ik was. Ik zocht telkens de bevestiging bij anderen om mij goed te voelen. Voor de buiten wereld was ik altijd de spontane vrolijke Susan, maar hoe ik mij echt voelde wist bijna niemand. Toneelspelen was niet alleen mijn hobby maar ook mijn overlevingsmechanisme geworden. Ik had zoveel negatieve gedachten in mijn hoofd die mij dagelijks in de greep hielden. Ik liet mij volledig leiden door deze gedachten. Ik dacht ook echt dat ik dat nooit zou kunnen veranderen.

Nadat onze mooie meiden waren geboren werd ik met mijn eigen onverwerkte pijn geconfronteerd. Ik was als de dood dat mijn kinderen ook zo negatief over zichzelf gingen denken. Dat wilde ik beslist niet. Langzaam kwam bij mij het besef dat ik dit voorbeeld niet wilde doorgeven aan mijn kinderen en dat ik zelf diegene was die iets kon doen aan mijn gedrag.

Stap 1 was voor mij afvallen. Ik dacht dat mijn negatieve zelfbeeld kwam doordat ik te zwaar was. Als ik maar eens 10 kilo lichter zou zijn dan wordt alles vanzelf beter, dacht ik. Nou niet dus. Ik stelde steeds mijn doel bij. Ik dacht dat als ik er van de buiten kant goed uit zou zien, dan komt de rest vanzelf. Ik kreeg veel reacties dat ik er goed uitzag, maar ik geloofde het niet. Ik had nog steeds mijn masker op. Dat had dus niets met mijn gewicht te maken. Ik moest met mijn zelfbeeld aan de slag.

Ik besefte dat ik dit niet alleen kon oplossen. Ik heb hulp gezocht.

Ook al zo’n groot ding voor mij, om hulp vragen. Je moet het toch allemaal wel alleen kunnen, toch?

Toch was mijn wens om te veranderen zo groot dat ik de stap heb durven zetten om hulp te vragen. Ik ben samen met mijn therapeut terug gegaan naar de oorspronkelijke basisverwondingen in mijn leven. Waarom deed ik zoals ik deed?

Wat ben jij groot zeg! Dat heb ik vaak gehoord in mijn leven. Ik ben het gaan associëren met niet voldoen aan de verwachtingen. Niet in het perfecte plaatje passen. Deze gedachten in mijn hoofd kwamen vanaf mijn middelbare school tijd elke dag voorbij. Ook kreeg ik vanaf mijn 14e veel last van acné, wat mijn zelfbeeld niet ten goede kwam. Ik verstopte me uren in de badkamer en was bezig met het camoufleren van al mijn pukkels, net zolang totdat het voor mij perfect was. Ik durfde mijzelf niet te laten zien. Ook op school niet. Ik zat vaak achterin de klas met mijn handen voor mijn gezicht, zodat mijn pukkels niet op zouden vallen. Ik wilde zo graag mee doen met de rest van de klas, maar durfde niet .Ik hoorde er voor mijn gevoel niet bij. Ik voelde me buiten gesloten. Ik schaamde me heel erg voor hoe ik er uit zag. Doordat ik wilde voldoen aan de verwachtingen van anderen, raakte ik mezelf beetje bij beetje kwijt. Ik raakte opgesloten binnen mijzelf. 

Na een lange ontdekkingsreis kwam ik er achter dat gezond eten en afvallen niets met wilskracht en discipline te maken hadden.

Mijn aandacht was volledig naar buiten gericht. Buiten mezelf dacht ik de antwoorden en oplossingen te vinden. Dit deed ik ook met mijn voeding, ik volgde talloze diëten waarvan een ander had “bedacht’ dat ze gezond voor me zouden zijn. Met elke nieuwe afvalpoging keurde ik mijzelf af en raakte ik verder verwijderd van mijn innerlijke wijsheid.

Mijn weg was naar binnen i.p.v. naar buiten. Ik zag in dat ik van binnen eerst moest groeien en daardoor volgde mijn eetpatroon vanzelf. Ik verdoofde mijn pijn met eten omdat ik een deel van de realiteit niet onder ogen wilde zien. Ik was geneigd mijn onvrede weg te eten, en ja dan is het ontzettend lastig om tegelijkertijd ook af te willen vallen.

Door mezelf van binnenuit te ontwikkelen en te voeden groeide ik in mijn zelfvertrouwen. De dingen die mij vroeger verdrietig, boos of geïrriteerd maakten raakte mij niet meer. Ik ben er overheen gegroeid. Mijn hele leven is nu leuker en letterlijk en figuurlijk lichter geworden. Zelf heb ik geleerd dat meer zelfliefde leidt tot een gezonder eetpatroon, en niet andersom.  Daardoor heb ik langzaam 35 kilo achter me kunnen laten.

Als je goed in je vel zit dan hoef je minder pijn te onderdrukken. Dan voel je je waardevol zoals je bent, en doe je er alles aan om goed voor jezelf te zorgen. Omdat je weet dat je het beste verdient.

 

Door emotionele ballast los te laten, wordt het makkelijk om je lichamelijke ballast los te laten. 

Doordat ik de liefde voor mezelf heb weten te herstellen, heb ik de stap durven zetten om mijn baan op te zeggen en mijn eigen praktijk Persoonlijk Gelukt op te zetten.

In mijn praktijk ben ik aan het werk als ervaringsdeskundige, therapeut en voedingscoach. Ik begeleid vrouwen die een jarenlange strijd voeren met zichzelf, hun lichaam en voeding naar een lichter leven, zowel van binnen als van buiten.

Al deze vrouwen willen heel graag afvallen om zich op deze manier beter over zichzelf te voelen. De gedachte is: als ik slanker ben voel ik mij vanzelf beter in mijn vel en stijgt mijn zelfvertrouwen vanzelf. Maar telkens vallen ze terug in oude patronen waardoor het ze maar niet lukt om gezonde keuzes te maken. Ze gebruiken eten om met emotionele pijn om te gaan, waardoor afvallen en gezond eten een lastig verhaal worden. Langzaam raken ze het vertrouwen in zichzelf, een slanker lijf en een gezonder leven kwijt.

Door mijn eigen ervaring weet ik hoe het voelt om de liefde voor jezelf helemaal kwijt te zijn. Daarom voelt het nu voor mij als een missie om met deze vrouwen te werken aan een liefdevolle relatie met zichzelf, hun lijf en voeding.

Ik geloof dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Door emotionele ballast los te laten, wordt het makkelijk om je lichamelijke ballast los te laten. Door jezelf te ontwikkelen groeit je zelfliefde, word je bewuster, rustiger en zekerder. De dingen die je vroeger gestrest, angstig en verdrietig maakten raken je niet meer. Het bepaald jouw leven niet meer. Het hele leven wordt leuker en letterlijk en figuurlijk lichter.  Zo wordt het makkelijker om iedere dag betere keuzes te maken.

Op deze manier is het mogelijk om voeding gewoon weer voeding te laten zijn.

Als je mij zou kennen dan weet je:

  • Dat ik het geweldig vind om gekke stemmetjes en typetjes of dieren geluiden na te doen. Donald Duck is mijn favoriet!
  • Dat ik op grote voet leef (maat 44)
  • Dat ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde.
  • Dat ik van zingen en toneel spelen houd.
  • Dat ik als de dood ben op de autobaan en dan in rampscenario’s denk. Ik ben al 10 keer in gedachte met mijn hele gezin tegen de vangrail aan geklapt.
  • Dat ik sporten nog steeds niet leuk vindt, maar dit nu wel doe omdat ik het nu kan zien als onderhoud voor mijn lichaam.
  • Dat ik hou van makkelijk eten, geen ingewikkelde recepten waar ik stad en land voor af moet fietsen.
Back To Top